Wonen,
leven, onderdak. Wonen is meer dan ergens in een huis verblijven, leven is meer
dan overleven. Onderdak is meer dan een dak op een vochtig tochtig huis.

De
effecten van het woonstadbeleid van Rotterdam enerzijds en het landelijk woningbouwbeleid
anderzijds, beginnen funest uit te pakken voor Feijenoord.
Uit de briefwisseling
tussen het DB en B&W van Rotterdam lees ik vrij vertaald: ‘het maakt niet
zoveel uit dat jullie (deelraad) iets willen, maar ik, de wethouder, wil het zo!
Dus babbel maar een end weg, ik luister toch niet….’ De vraag is dus ondertussen
of het debat van vanavond echt zoden aan de dijk zet.

Ik
loop het rijtje even af:

• Alle
  Grote woningbouw corporaties laten grove steken vallen in het onderhouden van
  (gedeelten van) hun woningvoorraad. En dan met name de goedkope huurwoningen.
  Dit probleem beperkt zich helaas dus niet, zoals het DB suggereert, tot de particuliere
  verhuurders.
• Een behoorlijk
  gedeelte van de woningen die met name de grote corporaties in gedachten hebben
  om de komende vijf á tien jaar te slopen, zijn prima te behouden, mits
  ze maar gewoon doorgaan met fatsoenlijk onderhoud en tijdig renoveren
• Een
  gedeelte van de sociaal bereikbare woningvooraad wordt verkocht, en daarmee uit
  de markt gehaald voor toekomstige starters, zeker voor hen die weinig geld hebben.
  
  Een voorbeeld: In de Vaan (Vreewijk) gaan nu een aantal huizen in de verkoop tegen
  prijzen waar iemand met een inkomen beneden modaal niet eens over hoeft na te
  denken. Niet te doen. Overigens verkeert een redelijk aantal van die huizen in
  slechte conditie wegens achterstallig en slecht onderhoud. De zittende huurders
  mogen blijven zitten, maar renovatie zal er in de toekomst wel nooit meer inzitten.

Kunnen
we aan al die zaken wat doen? Niet veel. Woningbouwcorporaties zijn verzelfstandigd
en leggen zich meer en meer toe op het maken van winst en niet op het zo goed
mogelijk beheren van fatsoenlijk onderhouden huizen. Onderhoud kost tenslotte
geld en dat drukt de winst. Dat zelfde geldt voor verkoop van huurwoningen: PINGPING!
En de gemeente profiteert mee, want de grond wordt verkocht. Dat wordt nog wrang
lachen in de toekomst als we hier wijken vol van particuliere eigenaren hebben.
Verhuur en verkoop is dan niet ondenkbeeldig, grondspeculatie ook niet. De anti-speculatiebedingen
gelden tenslotte maar voor een beperkte termijn. Oftewel, alles bij elkaar, kortzichtig
beleid!

Maar dan,
hoe verder met de beperkte mogelijkheden van de deelgemeente?
Wie
niet sterk is moet slim zijn. Of zoals heer Bommel eens zei: ‘Verzin een list,
jonge vriend!’.
Nieuwbouw loopt vast, dus moeten we zorgen dat de bestaande
woningvoorraad behouden blijft. Niks slopen vóór er vervanging IS
die voldoet aan de wensen en financiële mogelijkheden van mensen die graag
in onze deelgemeente wonen. En dat zijn toch echt vooral de Feijenoorders zelf!
Eerst zorgen dat de noodzaak om te verhuizen, omdat je huis zo slecht is, verdwijnt.
Want nu creëren we stadsnomaden, jagen we de armere mensen van het ene goedkope
sloophuis naar het andere, met alle sociale gevolgen van dien. Leren we het dan
nooit?
Het DB moet alle mogelijkheden die in haar macht ligt inzetten om alle
verhuurders te dwingen onderhoud te plegen aan hun woningen, ongeacht of dat ten
koste gaat van hun winst-perspectieven. Want het gaat toch om de bewoners en hun
noden en wensen? Toch?

Voor
elk nieuwbouw- en renovatie project willen wij dan ook onderzoek naar de wensen
van de zittende bewoners. Willen ze terugkeren? Dan moet daar in de plannen rekening
mee worden gehouden, ook met de draagkracht van deze mensen. Ook als dat de overheid
geld kost. De overheid is er tenslotte voor de mensen, niet andersom.

Quintijn
Rijsdijk

Terug
naar Archief